in

“ความรู้สึกของคนเป็นพ่อเป็นแม่เมื่อต้องห่างไกลจากลูก”


“ สวัสดี ฉันตั้งหัวข้อนี้ขึ้นมาเพื่อต้องการทราบและต้องการเข้าใจความรู้สึกของผู้ปกครองเมื่อต้องแยกจากลูก เริ่มกันเลย. ฉันชื่อเอส ฉันอายุ 22 ปี ฉันอายุ 23 และกำลังจะสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี (วิศวกรรมไฟฟ้า) ความตั้งใจของฉันหลังจากเรียนจบคือไปเรียนภาษาญี่ปุ่นที่ญี่ปุ่นแล้วทำงานที่นั่น ตอนแรกตั้งใจว่าจะเรียนภาษาที่เมืองไทยแล้วสมัครงานจากไทยไปญี่ปุ่น (ตอนนั้นผมยังไม่รู้ว่าจะทำงานรับปริญญาเองหรืองานอื่น) แต่เมื่อผมเรียนข้อมูลหรือหลักสูตร ผมเห็นว่ามีหลักสูตรระยะยาวให้เรียนที่ญี่ปุ่น เลยคิดว่าถ้าไปเรียนภาษาอื่นที่ญี่ปุ่นจะดีกว่าเพราะได้คุยกับเจ้าของภาษาตัวจริงและ เห็นของจริง ดีกว่ามาเรียนที่เมืองไทยแค่พูดในห้องเรียน เหตุผลที่อยากไปคืออยากออกไปใช้ชีวิต ฉันอยากออกไปดูโลก ที่สำคัญฉันอยากเติบโตมากกว่านี้ ที่บอกว่าอยากโตเพราะเป็นลูกคนเดียว อยากทำอะไร พ่อแม่จะคอยให้กำลังใจและเตือนให้อยู่ห่างๆ เสมอ ถ้าฉันผิดพลาดฉันจะแก้ไขมันเอง ครั้งนี้ก็เช่นกัน ฉันตัดสินใจไปเรียนภาษาที่ญี่ปุ่นและทำงานในสาขาวิศวกรรมไฟฟ้าที่เรียนจบจากที่นั่น

เมื่อฉันบอกแม่ว่าหลังจากเรียนจบ ฉันจะเรียนภาษาต่อแต่ไม่ได้เรียนที่ประเทศไทยเพื่อไปเรียนที่นั่น แม่บอกไปเรียนที่ไทยไม่ได้? ทำไมคุณต้องไปเรียนที่นั่นและรับปริญญาก่อน? ตั้งแต่บอกไปเมื่อต้นปี ก็ไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้อีกเลย ตั้งใจเรียนให้จบและพยายามไปอยู่ต่างจังหวัดกับป้าเพื่อช่วยทำสวน แม่แน่ใจว่าฉันเริ่มกางปีกเพื่อโบยบินด้วยตัวเอง

ถึงบอกว่าเริ่มสยายปีกแล้ว แต่ไปญี่ปุ่นก็ยังต้องใช้เงินแม่ 😅 แต่!! ครั้งนี้ไม่ได้ถาม กูจะไปยืม!!!!! เงินของแม่มาจ่ายค่าคอร์สแล้วฉันจะจ่ายคืนเพราะฉันมีเงินไม่พอจ่าย ส่วนค่าครองชีพผมใช้เงินเก็บออมเองครับ ระหว่างเรียน ฉันจะทำงานนอกเวลาด้วย ส่วนเรื่องเงิน แม่ไม่มีหนี้ก้อนโต

ขอบคุณที่อ่านมาถึงตอนนี้ ฉันต้องการเข้าใจว่าพ่อแม่รู้สึกอย่างไรเมื่อลูก ๆ ของพวกเขาต้องอยู่ห่างไกลและอยู่คนเดียวในต่างประเทศ และควรอธิบายเหตุผลในตัวคุณอย่างไร?



อ่านต่อ ได้ที่นี่